tag:blogger.com,1999:blog-84245692016209120342012-01-11T21:41:30.004+02:00Lilithhttp://www.blogger.com/profile/01935056143976434895noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-8424569201620912034.post-39401949764369389202009-10-15T23:54:00.035+03:002012-01-11T21:41:30.013+02:00<br /><div align="justify"></div><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418840348602668786" name="BLOGGER_PHOTO_ID_5442132334635994194" src="http://4.bp.blogspot.com/_5i7wYveQDi4/S4ZWhlKlTFI/AAAAAAAAAFc/QqPkR5esHkM/s400/spring3.jpg" style="cursor: none; display: block; height: 250px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /><br /><br /><div align="center"><span style="color: #ff9900;"><span style="color: #cc9933;"><b>Το παρόν blog<br />χρησιμοποιείται<br />ως χώρος υποδοχής<br />για το κεντρικό blog μου,</b></span></span><br /><a href="http://liliths.co.cc/"><span style="font-size: 130%;">Tales and Stories</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8424569201620912034-3940194976436938920?l=lilithtales.blogspot.com' alt='' /></div>Lilithhttp://www.blogger.com/profile/01935056143976434895noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8424569201620912034.post-57579946139090906882009-10-14T14:10:00.015+03:002011-11-01T15:02:16.829+02:00<p></p><br /><div align="justify"></div><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: "none" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442164566859956978" style="border:none;" name="BLOGGER_PHOTO_ID_5399979220139507058" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5i7wYveQDi4/S4Zz1vjnwvI/AAAAAAAAAFk/Dmeouglg9wk/s400/crb.jpg" /><br /><p></p><br />Θεέ και Κύριε! Δεν θα σταματήσει ποτέ αυτός ο θόρυβος; Από τη μέρα που μας κουβαλήθηκε στο σπίτι, η γαλήνη και η ησυχία έγιναν άφαντες! Έφυγαν χωρίς να πουν ούτε ένα αντίο! Το κεφάλι μου έχει αποκτήσει την ευαισθησία μιας πυρηνικής κεφαλής και πολύ φοβάμαι ότι μάλλον θα εκραγεί το ίδιο εύκολα (με την πυρηνική κεφαλή) αν δεν σταματήσει αυτός ο θόρυβος!<br /><br />Τι μπορεί να σε βρει πάντως εκεί που κάθεσαι ήσυχα και ζεις τη ζωή σου χωρίς να ενοχλείς κανέναν! Εκεί που είσαι στο δικό σου δωμάτιο, στο δικό σου κρεββάτι, έχεις τα δικά σου παιχνίδια και ζεις σαν βασιλιάς και πάνω που άρχισες σιγά-σιγά να συνηθίζεις το γεγονός ότι αυτός ο κόσμος έχει αξία μόνο αν μπορείς να απολαμβάνεις τις μικρές χαρές της ζωής, να’ σου και σκάει η βόμβα!<br />- Θα αποκτήσεις αδελφάκι, μικρούλη μου!<br />Τι θα αποκτήσω; Για ξαναπές το αυτό, γιατί δεν το’πιασα! Αδελφάκι; Και ποιος το ζήτησε; Δεν θυμάμαι να ζήτησα αδελφάκι! Και γιατί μου το λες μ’αυτό το ξελιγωμένο ύφος; Προς τι τόση χαρά; Τι να το κάνω το αδελφάκι! Εγώ αλογάκι ζήτησα! Κύριε Θεέ, δεν κοιτάς λίγο τις παραγγελίες Σου… Κάποιο λάθος θα έγινε, είμαι σίγουρος!<br /><br />Τι τα θες! Όσο και να φωνάζεις, άμα είναι να σε βρει το κακό δεν τη γλιτώνεις με τίποτα! Λίγους μήνες μετά τη μελιστάλακτη ανακοίνωση, έσκασε μύτη στο σπίτι ένα ενοχλητικό, άσχημο και πάνω απ’όλα θορυβώδες πλασματάκι!<br /><br />Ένιωσα την απειλή να πλανάται πάνω απ’το κεφάλι μου με το που άνοιξε η πόρτα και αντίκρισα δύο χαζοχαρούμενους τύπους (που κάποτε ήταν μια χαρά παιδιά και ήταν οι γονείς μου…) να κρατάνε το καλάθι με τον παρείσακτο!<br /><br />- Έλα να πεις «γεια» στο αδελφάκι σου! μου είπε γλυκανάλατα η μαμά.<br />Τι να κάνω; πήγα. Ο μπαμπάς χαμήλωσε το καλάθι και το άφησε κάτω απ’τη μούρη μου. Πήγα από πάνω του, όχι τόσο για να χαιρετήσω, όσο για να δω πώς ήταν αυτό το «πλάσμα» που έκανε τόσο θόρυβο!<br /><br />Αντίκρυσα ένα ξινισμένο μούτρο που είχε γίνει κατακόκκινο απ’την επιμονή του να κλαίει! Νόμιζα ότι δεν θα σταμάταγε ποτέ! Και δεν έπεσα και πολύ έξω. Ένα μήνα μετά από εκείνη τη φοβερή μέρα και το κλάμα του έχει γίνει ένα με τ’αυτιά μου! Τίποτα και κανένας δεν είναι ικανός να τον κάνει να σταματήσει! Μοιάζει να το’χει πάρει πολύ προσωπικά που γεννήθηκε.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι πώς ήταν η ζωή μου πριν απ’αυτόν. Πρέπει να έχω πάθει κάποιου είδους σοκ! Ξαπλώνω τα βράδια να κοιμηθώ και τον ακούω να κλαίει έστω κι αν δεν κλαίει! Τρέλλα σάς λέω! Πριν δύο βράδια, πάνω που πήγε να με πάρει ο ύπνος, ακούω κάτι ουρλιαχτά! Πετάχτηκα πάνω λες και μου’χανε βάλει φωτιά στο μαξιλάρι! Η καρδιά μου έπιασε από μηδέν-χίλια σε κλάσματα του δευτερολέπτου! Λέω, πάει, δεν τον άντεξε η μάνα μου και αποφάσισε να τον πνίξει! Δεν ήταν όμως αυτό. Κάτι γάτες ζευγάρωναν έξω απ’το παράθυρό μου. Κι’εγώ πήγα να πεθάνω!<br /><br />Είναι αυτό φυσιολογικό; Όχι φυσικά! Έχω πάθει ψύχωση! Δεν είναι η πρώτη φορά που οι γάτες κάνουν την αυλή μας μοτέλ. Αλλά τώρα τα νεύρα μου είναι κουρέλια! Χρειάζομαι ηρεμία! Χρειάζομαι γαλήνη! Χρειάζομαι ψυχίατρο!<br />Ποιος όμως θ’ασχοληθεί μαζί μου; Οι γονείς μου είναι ήδη ένα βήμα πριν τον νευρικό κλονισμό. Τους παρατηρώ. Μέρες τώρα. Η μητέρα μου έχει γίνει νευρασθενική και το μάτι της γυαλίζει! Ώρες ώρες την πιάνω να κοιτάει τον πατέρα μου σαν να τον φαντάζεται σουβλιστό, σερβιρισμένο σε πιατέλα με ένα μήλο στο στόμα! Ο πατέρας μου απ’την άλλη, μας κοιτάει όλους σαν να μη μας αναγνωρίζει και δεν αποκλείεται να σκέφτεται ότι αν γίνει εγκληματίας, ίσως βρει λίγη ησυχία στη φυλακή!<br /><br />Είναι φοβερό το πώς, κάτι τόσο μικρό μπορεί να κάνει τόση ζημιά! Είναι φορές που έχω κάτι αναλαμπές από την παλιά μας ζωή. Εγώ να παίζω ήσυχα μπροστά από το τζάκι και οι γονείς μου να κάθονται αγκαλιασμένοι στον καναπέ πίνοντας το ποτό τους και ακούγοντας μουσική. Τι ωραίες εποχές! Θα ξανάρθουν άραγε;<br /><br />Σιγά μην ξανάρθουν! Και πες ότι μεγαλώνει κάποια στιγμή, έχει συμβιβαστεί κάπως με το γεγονός ότι γεννήθηκε, έχουμε συμβιβαστεί κι’εμείς και έχει σταματήσει τα κλάματα και τους οδυρμούς.<br /><br />Πού νομίζετε ότι θα μείνει όταν πια δεν θα χωράει στην κούνια; Με ποιον νομίζετε ότι θα συγκατοικήσει και δεν θα πληρώνει και νοίκι; Μαντέψτε!<br />Αφήστε σας λέω! Το μόνο που έχω να ελπίζω πια είναι να μεγαλώσω σύντομα και να «την κάνω» χωρίς ν’αφήσω σημείωμα!<br />Λέτε αν πιω όλο μου το γάλα να γίνει πιο γρήγορα αυτό;<br /><br />Άντε, στην υγειά σας!<br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8424569201620912034-5757994613909090688?l=lilithtales.blogspot.com' alt='' /></div>Lilithhttp://www.blogger.com/profile/01935056143976434895noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8424569201620912034.post-82794465980103387582008-08-05T18:52:00.027+03:002011-06-01T00:55:23.585+03:00<div align="left"><br /><span style="color:#66cccc;"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff9900;">Ο</span> <span style="color:#ff9900;"><span style="font-size:180%;">Δ</span>ιογένης</span> <span style="color:#999999;">και το</span> <span style="color:#ff9900;"><span style="font-size:180%;">Μ</span>αγικό <span style="font-size:180%;">Γ</span>ατόψαρο</span></strong></span><br /><br /><br /><strong><span style="color:#999999;"><span style="color:#ff0000;">- Διογένη!</span> Πάλι εσύ εδώ! Πόσες φορές σου έχω πει να μην πλησιάζεις την κουζίνα μου; Φύγε γρήγορα τρελλόγατο και μη σε ξαναδώ, γιατί δεν το έχω σε τίποτα να σε πετάξω στη θάλασσα!</span></strong><br /><br /><br /><span style="color:#009900;"><strong><span style="font-size:180%;color:#3333ff;">Ο</span></strong> </span><span style="color:#666666;">μάγειρας είχε θυμώσει για τα καλά αυτή τη φορά και ο Διογένης, το μικρό σκανδαλιάρικο γατάκι, κατάλαβε ότι ήταν ώρα να του δίνει , μιας και ο χοντρούλης με την άσπρη ποδιά που τον κυνηγούσε με την κουτάλα, δεν φαινόταν να αστειεύεται!<br />Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν και πολλοί μάγειροι που θα ήθελαν τον Διογένη στην κουζίνα τους. Η καταστροφή ξεκινούσε με το που έκανε την εμφάνισή του στον χώρο. Άνοιγε τα ντουλάπια για να εξερευνήσει το περιεχόμενό τους, πήδαγε πάνω στους πάγκους και το κυριότερο από όλα ήταν ότι κινδύνευες να βρεθείς σε δευτερόλεπτα φαρδύς - πλάτυς στο πάτωμα, αφού είχε τη εξαιρετική ικανότητα να μπλέκεται στα πόδια σου χωρίς να τον παίρνεις είδηση. Συνήθως προκαλούσε πανικό στο πέρασμά του και ήταν σπάνιες οι φορές που τον έβλεπες να κάθεται ήσυχος!<br />Παρόλα αυτά, όμως, όλο το πλήρωμα - ακόμα και ο καπετάνιος - τον αγαπούσαν. Ήταν πολύ χαριτωμένος! Το κάπως... μακρόστενο κορμάκι του με τα σχετικά κοντά ποδαράκια, το γκρίζο φουντωτό τρίχωμά του και τα γκριζοπράσινα μάτια του τον έκαναν ακαταμάχητο! Παρόλες τις σκανδαλιές του, συνήθως δεν σου πήγαινε καρδιά να του θυμώσεις. Ήταν πολύ καλόκαρδο πλασματάκι και αναμφίβολα η καλύτερη συντροφιά στις δύσκολες ώρες μοναξιάς των ναυτικών.<br /></span><br /><span style="color:#cc9933;"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">Α</span>ς</strong> πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Εδώ και μερικούς μήνες, στο πλήρωμα του μεγάλου φορτηγού πλοίου «Οδυσσέας», προστέθηκε ένας ακόμη «ναύτης». Τον ανακάλυψαν τυχαία σε κάποιο λιμάνι και τον ονόμασαν Διογένη, γιατί απλούστατα, τον βρήκαν μέσα σε ένα... πιθάρι. Είχε πηδήξει μέσα και μετά δεν μπορούσε να βγει. Για καλή του τύχη, οι ναύτες του «Οδυσσέας» άκουσαν τα κλαψουρίσματά του και τον βοήθησαν να βγει. Τους ακολούθησε μετά στο καράβι και επιβιβάστηκε μαζί τους χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς. Έτσι, ο ασυνήθιστος αυτός λαθρεπιβάτης, ξεκίνησε το πρώτο του ταξίδι στη θάλασσα που έμελλε να είναι και η αρχή της ναυτικής του «καριέρας».</span><br /><br /><br /><span style="color:#c0c0c0;"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">Κ</span></strong></span><span style="color:#666666;">άποια στιγμή και ενώ το «Οδυσσέας» βρισκόταν μισοπέλαγα, οι ναύτες τον ανακάλυψαν τελικά να κάθεται κουλουριασμένος ανάμεσα στους κάβους. Φοβισμένος και πεινασμένος, κοίταγε τώρα με τα γκριζοπράσινα ματάκια του τους ναύτες περιμένοντας το ξέσπασμα του θυμού τους. Προς μεγάλη του έκπληξη όμως, αυτοί όχι μόνο δεν του θύμωσαν, αλλά έδειξαν να χαίρονται κιόλας που τον είδαν. Του έβαλαν να φάει, έπαιξαν μαζί του και στο τέλος της μέρας ο Διογένης είχε ανακηρυχθεί επίσημα μέλος του πληρώματος.</span><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_VupZYKeklfI/SZSaVTwOSoI/AAAAAAAAA88/-X3mIN5vCpk/s320/2_8_makaras.jpg"></a><span style="color:#ff6600;"><strong><span style="font-size:180%;">Ο</span></strong> </span><span style="color:#993300;">μικρούλης, έβρισκε πολύ ενδιαφέρουσα την καινούρια του ζωή. Είχε μάθει απ’ έξω και ανακατωτά το καράβι και συνεχώς ανακάλυπτε καινούρια πράγματα. Αυτό όμως που του είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση, ήταν η θάλασσα. Τον είχε πραγματικά μαγέψει! Καθόταν με τις ώρες πολλές φορές και κοίταζε το νερό. Είχε τόσες πολλές απορίες! Πόσο βαθιά να είναι άραγε η θάλασσα και ποιοι άλλοι ζουν εκτός από τα ψάρια στο βυθό της; Όλα αυτά ήταν ένα μυστήριο για το μικρό γατάκι. Αν και παρακολουθούσε συχνά τις συζητήσεις των ναυτικών, οι πληροφορίες που έπαιρνε δεν ήταν αρκετές για<br />να θρέψουν την περιέργειά του. Άλλωστε, οι λέξεις δεν είχαν γι’αυτόν και μεγάλη σημασία. Ήθελε να δει με τα μάτια του όλη αυτή τη μαγεία που άκουγε ότι έκρυβε η θάλασσα στον βυθό της.<br />Παρόλα αυτά, μια λέξη στάθηκε ικάνη να τον κάνει μια μέρα να γουρλώσει τα μάτια του και να τεντώσει τα αυτιά του από έκπληξη! Και η λέξη αυτή ήτανε <strong><span style="font-size:130%;">. . .</span></strong><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ffff00;"><strong><span style="color:#cc9933;">ΓΑΤΟΨΑΡΟ.</span></strong> </span></span><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_VupZYKeklfI/SZSZ4VdpozI/AAAAAAAAA8s/V7JJ83ZUias/s200/4_9_12goldfish.jpg"></a><span style="color:#3366ff;"><strong>Ο</strong> Διογένης, ήταν ένα πλάσμα με μεγάλη φαντασία. Έπαιρνε τις λέξεις και τις έπλαθε σαν πλαστελίνη στο μυαλό του, δίνοντάς τους το σχήμα και το χρώμα που αυτός ήθελε. Έτσι, όταν άκουσε να μιλάνε για ένα ψάρι που το έλεγαν γατόψαρο, άρχισε να φαντάζεται ένα πλάσμα που δεν ήταν ούτε γάτα ούτε ψάρι.</span><br /><br /><span style="color:#996633;">«Πώς να μοιάζει άραγε;» αναρωτιόταν. «Μήπως έχει ουρά σαν και μένα, μήπως έχει αυτιά σαν και μένα ή μήπως απλά νιαουρίζει σαν και μένα; Αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να εξερευνήσω τον βυθό, θα μου λύνονταν όλες οι απόριες».<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong>Κ</strong></span>αθισμένος στην πλώρη του καραβιού, παρακολουθούσε, βυθισμένος στις σκέψεις του, τον ήλιο που έδυε. Τι όμορφα που ήταν αλήθεια! Ο ουρανός έμοιαζε να φλέγεται και ο ήλιος κατέβαινε σιγά σιγά για να χαθεί τελικά στον ορίζοντα. «Χρειάζεται και αυτός ξεκούραση», σκεφτόταν το μικρό γατάκι. «Θα κοιμηθεί καλά καλά τη νύχτα και θα ξυπνήσει αύριο πάλι για να φωτίσει τον κόσμο».</span><br /><br /><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#cc9933;">- Εξαιρετικό θέαμα, δεν συμφωνείς;</span> <span style="color:#666666;">άκουσε ξαφνικά μια φωνή να λέει.<br />Ο Διογένης, που δεν είχε αντιληφθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι είχε παρέα, γύρισε προς την κατεύθυνση που ερχόταν η φωνή, για να αντικρύσει έκπληκτος, όρθιο πάνω στην κουπαστή του πλοίου, ένα περίεργο ψάρι γύρω στο ένα μέτρο να τον κοιτάει χαμογελώντας.<br />- Αναμφισβήτητα, συνέχισε ο ξένος, ένα από τα ωραιότερα θαύματα της φύσης! Ακόμα και εμείς τα ψάρια, πολλές φορές ανεβαίνουμε μέχρι πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, για να απολαύσουμε το μαγευτικό αυτό θέαμα.<br />Ο Διογένης, άναυδος, είχε μείνει να κοιτάει με ανοιχτό το στόμα τον περίεργο αυτό επισκέπτη.<br />- Ναι... ναι...το ηλιοβασίλεμα είναι ωραίο..., είπε τελικά, αλλά εσύ ποιος ακριβώς είσαι και πώς βρέθηκες εδώ;<br />- Ω! μα φυσικά! Τι παράληψις! Ξέχασα να συστηθώ! </span><br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">Το όνομά μου είναι Ιάσονας</span> <span style="color:#666666;">και είμαι γατόψαρο,</span></strong><span style="color:#666666;"> είπε.<br />Γατόψαρο! Ο Διογένης δεν πίστευε στ’ αυτιά του! Τελικά, δεν ήταν καθόλου όπως το είχε φανταστεί. Ήταν ένα συνηθισμένο - σχετικά - ψάρι. Μεγαλύτερο από όσα είχε συναντήσει μέχρι τότε, με ένα κάπως μεγάλο στόμα, αλλά ήτανε, χωρίς αμφιβολία, ψάρι. Δεν είχε ούτε ουρά γάτας, ούτε αυτιά, ούτε τρίχωμα και φυσικά ... δεν νιαούριζε! Παρόλα αυτά όμως, ήταν φανερό γιατί το ονόμασαν έτσι. Είχε μουστάκια, που όπως παρατήρησε ο Διογένης, έμοιαζαν πολύ με τα δικά του.<br />- Χαίρω πολύ, κατάφερε να ψελλίσει μετά το πρώτο ξάφνιασμα.</span><br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">Το όνομά μου είναι Διογένης</span> <span style="color:#666666;">και είμαι γατάκι.</span></strong></span><span style="color:#666666;"> Συγχώρεσε το ξάφνιασμά μου, αλλά είσαι το πρώτο γατόψαρο που γνωρίζω. Είχα ακούσει για σας, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα και ότι έχετε την ικανότητα να μένετε έξω από το νερό τόση πολλή ώρα και με τόση άνεση. Μέχρι τώρα, ήξερα ότι τα ψάρια πεθαίνουν αν μείνουν έστω και λίγο έξω από τη θάλασσα.<br /></span><span style="color:#c0c0c0;"></span><br /><span style="color:#666666;">- <strong>Έ</strong>χεις απόλυτο δίκιο φίλε μου, είπε το γατόψαρο, έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Αυτό που δεν ξέρεις, όμως, είναι ότι εγώ δεν είμαι ένα συνηθισμένο ψάρι. Είμαι ένα Μαγικό γατόψαρο!.<br />Ο Διογένης γούρλωσε τα μάτια του, τέντωσε τ’ αυτιά του και έκανε ένα κύκλο γύρω από τον εαυτό του. ( Ήταν ένας συνδυασμός κινήσεων που συνήθιζε να κάνει όταν κάτι του έκανε φοβερή εντύπωση).</span></div><br /><br /><div align="left"><span style="color:#cc9933;">- <strong>Μαγικό γατόψαρο!</strong></span> <span style="color:#666666;">φώναξε ενθουσιασμένος. Πλάκα μου κάνεις;<br />- Καθόλου μικρούλη, είπε ο Ιάσονας, μιλάω πολύ σοβαρά. Για πες μου, έχεις ακούσει ποτέ τους ανθρώπους να μιλάνε για τις νεράιδες;<br />- Τις νεράιδες; Ναι κάτι έχω ακούσει, είπε το γατάκι. Πρόκειται για πανέμορφες κοπέλες που ζουν σε ένα παραμυθένιο δάσος στον ουρανό και καμιά φορά, όταν οι άνθρωποι νιώθουν μοναξιά ή είναι στεναχωρημένοι, πηγαίνουν κοντά τους για να τους κρατήσουν συντροφιά. Και αν είναι και στα κέφια τους μπορεί να τους πραγματοποιήσουν και μια ευχή. Έτσι δεν είναι;<br />- Ε, ναι ... περίπου. Τέλος πάντων. Τα Μαγικά γατόψαρα λοιπόν, είναι κάτι σαν νεράιδες του βυθού. Γι’αυτό και μπορούμε να μιλήσουμε όλες τις γλώσσες και να μείνουμε όσο θέλουμε έξω από το νερό, όπως πολύ σωστά παρατήρησες.<br />- Αυτό σημαίνει ότι μπορείς, αν θελήσεις, να πραγματοποιήσεις και μια ευχή; ρώτησε το σκανδαλιάρικο γατάκι. Είχε τεντώσει τα αυτιά του και τα μάτια του λάμπανε από ανυπομονησία!<br />Εν τω μεταξύ ο ήλιος είχε δύσει και τώρα ήταν η σειρά της σελήνης να πάρει τη θέση της στον ουρανό. Συνεπής - όπως κάθε βράδυ - στο ραντεβού της, προσπαθούσε να φωτίσει τη νύχτα ρίχνοντας απλόχερα την ασημένια λάμψη της στην επιφάνεια της θάλασσας. Το μικρό γατάκι είχε μια ιδιαίτερη συμπάθεια στη σελήνη, καθώς πίστευε ότι προσπαθούσε κάθε μήνα να ξεπεράσει τη λάμψη του ήλιου προσθέτοντας μέρα με τη μέρα ένα μικρό φωτεινό κομματάκι στη δική της λάμψη. Όσο κι αν προσπαθούσε όμως, ποτέ δεν κατάφερνε να ξεπεράσει τον ήλιο. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της, η νύχτα παρέμενε νύχτα και η μέρα ήταν πάντα πιο φωτεινή.<br /></span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_VupZYKeklfI/SZL5QZFxl5I/AAAAAAAAA68/ttti3RhvChk/s400/moonWater_.jpg"></a></div><br /><br /><div align="left"><span style="color:#ffff99;"><span style="color:#003300;">- Μπορώ, αλλά μόνο όταν είναι πανσέληνος, ήρθε κάπως καθυστερημένα η απάντηση του Ιάσονα.<br />- Μα ... μα ... απόψε είναι πανσέληνος! φώναξε όλος χαρά ο μικρός Διογένης.<br />- Μμμ, μπράβο μπράβο είσαι πολύ παρατηρητικός! τον πείραξε χαμογελώντας ο Ιάσονας. Λοιπόν, για πες μου τώρα , τι θα ήθελες πιο πολύ στον κόσμο;</span><br /></span><br /><span style="color:#c0c0c0;"><span style="font-size:130%;color:#cc33cc;"><strong>Τ</strong></span><span style="color:#cc33cc;"><span style="color:#cc33cc;"><strong>ο</strong></span> </span></span><span style="color:#666666;">γατάκι δε χρειάστηκε να σκεφτεί και πολύ.<br />- Θέλω να γνωρίσω τον βυθό. Θέλω μια ξενάγηση στον κόσμο σου. Θέλω να τα μάθω όλα! Θέλω...<br />- Εντάξει εντάξει, κατάλαβα! Ο ενθουσιασμός του Διογένη είχε αρχίσει να προκαλεί πονοκέφαλο στο νεραϊδόψαρο. Είσαι σίγουρος; το ρώτησε.<br />- Φυσικά και είμαι σίγουρος! Αλλά για στάσου, πώς θα αναπνέω κάτω από το νερό; ρώτησε το μικρό γατάκι.<br />- Μη σε ανησυχεί καθόλου αυτό, είπε ο Ιάσονας δίνοντας του ένα γαλάζιο βελούδινο φύκι. Δέσε αυτό στο πόδι σου και θα σε μετατρέψει για όσο κρατήσει η ξενάγηση σε ... ψαρόγατο. Θα μπορείς να κολυμπάς και να αναπνέεις σαν ψάρι.<br />Ο Διογένης έκανε ό,τι του είπε το Μαγικό γατόψαρο και με μια αριστοτεχνική βουτιά, βρέθηκαν στη στιγμή να κολυμπάνε ο ένας πλάι στον άλλο.<br /></span></div><br /><p><br /><span style="color:#cc6600;">Παρόλο που ήταν βράδυ, το γαλάζιο φύκι τού έδινε τη δυνατότητα να βλέπει τα πάντα καθαρά και με λεπτομέρειες.<br />Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσε ο Διογένης βουτώντας στο νερό, ήταν μια ομάδα από μικρά κοκκινωπά ψαράκια.</span></p><br /><p><span style="color:#cc6600;"><strong>-<span style="color:#cc0000;"> Μπαρμπούνια</span>,</strong> τον ενημέρωσε ο φίλος του. Δυστυχώς γι’αυτά, αποτελούν πολύ νόστιμο μεζέ για τους ανθρώπους και από τα πολύ παλιά χρόνια ακόμα, πλήρωναν πολλά για να τα βάλουν στο πιάτο τους!<br />- Τα καημένα, απάντησε ο Διογένης. Το να είσαι νόστιμος δεν είναι και το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί αν είσαι ψάρι, έτσι δεν είναι;<br />- Έτσι είναι μικρούλη μου, απάντησε γελώντας το Μαγικό Γατόψαρο.<br />Προχωρώντας συνάντησαν και άλλα ψαράκια σε διάφορα χρώματα και σχήματα. Όλα ήταν πολύ όμορφα, αλλά μερικά από αυτά ήταν πραγματικά εντυπωσιακά!</span><br /><br /><br /><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#3333ff;">Έμοιαζαν</span> </span><span style="color:#666666;">σαν ένα αόρατο χέρι να τα είχε ζωγραφίσει με πολλή υπομονή και καλαισθησία. Όλα όσα έβλεπε γύρω του ήταν ολότελα καινούρια γι’ αυτόν και κάθε τόσο έβγαζε μικρά επιφωνήματα θαυμασμού, κάνοντας τον μαγικό του φίλο να χαμογελάει κάτω από τα μουστάκια του.<br />Ο Ιάσονας, του εξηγούσε τα πάντα και του έλυνε όλες του τις απορίες – που εδώ που τα λέμε δεν ήταν και λίγες. </span><br /><br /><span style="color:#cc66cc;"><br /></span><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#003333;">- Αυτό το περίεργο πράγμα με τα πολλά πόδια πώς το λένε; ρώτησε το γατάκι.<br /></span></span><span style="color:#666666;">Η απάντηση ήρθε από τον ξεναγό του άμεσα και με λεπτομέρειες.<br />- Λέγεται χταπόδι, γιατί όπως βλέπεις έχει οχτώ πόδια και όταν τρομάξει ή το ενοχλήσει κανείς απελευθερώνει ένα σκουρόχρωμο υγρό, το μελάνι, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες συνθήκες για να ξεφύγει.<br />- Ε, τότε καλό θα ήταν να μην το ενοχλήσουμε! είπε ο Διογένης.<br />- Ναι, αυτό θα ήταν φρόνιμο μικρέ μου, είπε το γατόψαρο προσπαθώντας να δείχνει σοβαρό, παρόλο που στην πραγματικότητα διασκέδαζε αφάνταστα με το ανήσυχο και ενθουσιώδες γατάκι.<br />Συνεχίζοντας τη βόλτα του στον βυθό, ο Διογένης συνάντησε κι’ άλλους κατοίκους του πανέμορφου αυτού κόσμου. Καβούρια, αστακούς, αστερίες, καλαμάρια, κάπως πιο μεγαλόσωμα ψάρια όπως τόνους, ξιφίες καθώς και μια παρέα από γατόψαρα σαν τον φίλο του. Ήταν πολύ φιλικός μαζί τους, αλλά τα περισσότερα τον κοιτούσαν λίγο παραξενεμένα. Βλέπετε, δεν είχαν ξαναδεί γατάκι και μάλιστα ένα που να κολυμπάει ανάμεσά τους και ήταν, δικαιολογημένα, καχύποπτοι. Ο καημένος ο Διογένης προσπαθούσε να πιάσει κουβέντα μαζί τους, αλλά δυστυχώς όπως διαπίστωσε, δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα του<br /></span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_VupZYKeklfI/SZL3WLwSBjI/AAAAAAAAA6s/_QyQ7ocQT1o/s1600-h/tale16.jpg"></a><br /><span style="color:#339999;">Η πιο χαρούμενη στιγμή του, ήταν όταν συνάντησε μια ομάδα από κάτι μεγάλα ψάρια τα οποία, όπως του εξήγησε ο Ιάσονας, λέγονταν δελφίνια και δεν ήταν ψάρια αλλά θηλαστικά.<br />Όπως και να’ χε, τα δελφίνια τον συμπάθησαν πολύ και έπαιξαν πολλή ώρα μαζί του. Και το πιο παράξενο, ήταν ότι φαινόντουσαν να είναι οι μόνοι που τον καταλάβαιναν όταν τους μιλούσε.<br />Το μικρό γατάκι ένιωθε όμορφα ανακαλύπτοντας αυτό τον καινούριο κόσμο. Αλλά δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί τι θα συνέβαινε στη συνέχεια.</span></p><br /><div align="left"><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#666666;"><strong><span style="font-size:180%;">Ε</span></strong>νώ παρατηρούσε ένα απίστευτο κήπο από θαλάσσια φυτά και κοράλια, διαπίστωσε ότι γύρω του δημιουργήθηκε μια μεγάλη αναταραχή. Τα ψάρια φαινόντουσαν τρομαγμένα. Τα περισσότερα το’ βαλαν στα πόδια - συγνώμη, τα ψάρια δεν έχουν πόδια, έχετε δίκιο - έφυγαν γρήγορα ήθελα να πω και όσα έμειναν κρύφτηκαν ανάμεσα στα βράχια. Ο Διογένης δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Πριν προλάβει καλά καλά να σκεφτεί, ένιωσε μια δυνατή παρουσία πίσω του. Γυρνώντας βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο ψάρι με άγριες διαθέσεις και κοφτερά δόντια. Ο Ιάσονας, του είχε μιλήσει για αυτά τα ψάρια και του είχε πει ότι λεγόντουσαν σκυλόψαρα. Τον είχε επίσης προειδοποιήσει ότι δεν είχαν και τόσο φιλικές διαθέσεις... Και πώς να έχουν άλλωστε φιλικές διαθέσεις; Σκυλόψαρα αυτά, ψαρόγατο αυτός... όχι και τόσο καλός συνδυασμός!<br />Πού ήταν όμως τώρα ο Ιάσονας; Δεν τον έβλεπε πουθενά! Καθώς το σκυλόψαρο συνέχισε να τον κοιτάζει κατάματα, το μικρό γατάκι έκανε δύο βήματα πίσω, γύρισε και άρχισε να κολυμπάει με όλη του τη δύναμη φωνάζοντας ταυτόχρονα βοήθεια! Σίγουρα δεν ήταν αρκετά γρήγορος για να μπορέσει να του ξεφύγει και ακόμα πιο σίγουρο ήταν ότι κανένας δεν είχε πρόθεση να τον βοηθήσει. Ο Ιάσονας τού είχε πει άλλωστε ότι στον βυθό, σε περίπτωση κινδύνου, ο καθένας σώζει τον εαυτό του (αν μπορεί). Και ενώ πίσω του το τεράστιο στόμα του αρπακτικού</span> <span style="color:#cc0000;">πλησίαζε επικίνδυνα </span><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc0000;">. . . </span><br /></span></strong></span><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#cc0000;"></span></span></div><br /><div align="left"><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#cc0000;">ένιωσε ένα τράνταγμα και ξαφνικά βρέθηκε</span> </span><span style="color:#666666;">ξαπλωμένος στην πλώρη του καραβιού.<br />Άνοιξε τα μάτια του και χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει ότι βρισκόταν και πάλι στο «Οδυσσέας». Κοίταξε γύρω του και όλα του φάνηκαν φυσιολογικά. Λίγο πιο πέρα, κάποιοι ναύτες τραγουδούσαν απολαμβάνοντας την όμορφη βραδιά και αυτός ... μάλλον είχε ξυπνήσει από κάποιο όνειρο! «Ναι, αυτό πρέπει να είχε συμβεί» σκέφτηκε «με πήρε ο ύπνος και όλα αυτά ήταν ένα όνειρο. Τρόμαξα φυσικά, αλλά ήταν ωραία που μπόρεσε να πραγματοποιηθεί η επιθυμία μου έστω και με αυτό τον τρόπο».<br /><br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">Έ</span></strong>νιωσε να πεινάει μετά από όλη αυτή την περιπέτεια. Σηκώθηκε, τεντώθηκε και ξεκίνησε να βρει τον μάγειρα που - παρόλη τη γκρίνια του - πάντα είχε μια λιχουδιά για να τον φιλέψει.<br />Κατευθυνόταν προς την κουζίνα, όταν ένας από τους ναύτες τού φώναξε:<br />- Διογένη, έλα εδώ βρε τρελλόγατο! Πού ήσουνα πάλι και τι είναι αυτό που έχεις στο πόδι σου;</span></div><br /><br /><div align="left"><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#666666;">- <span style="font-size:130%;"><strong>Ε</strong></span>ίναι μια</span> <span style="color:#3366ff;">γαλάζια κορδέλα</span><span style="color:#666666;">, είπε κάποιος άλλος.<br />- Πιο πολύ με γαλάζιο φύκι μοιάζει. Πολύ περίεργο, είπε ο πρώτος.<br />Εκείνη τη στιγμή, ακούστηκε ένας παφλασμός στη θάλασσα.<br /></span><br /><span style="color:#cc9933;">Ο Διογένης, γύρισε να κοιτάξει και του φάνηκε ότι είδε ένα ψάρι να πηδάει στο νερό. Δεν πρόλαβε να δει καλά, αλλά είχε μια σοβαρή υποψία ότι αυτό το ψάρι είχε μουστάκια, μεγάλο στόμα και το έλεγαν Ιάσονα!<br />Εσείς τι λέτε;</span> </span></div><br /><br />(Copyright © by <a href="http://liliths.co.cc/?p=863">Lilith</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8424569201620912034-8279446598010338758?l=lilithtales.blogspot.com' alt='' /></div>Lilithhttp://www.blogger.com/profile/01935056143976434895noreply@blogger.com